سالِ نو آمده بهاری آمده فریدون جان، خانهی من بوی باران و سبزه و خاک نمیدهد آرامش در خانهی من گم شده روزگاریست که پیدایش نمیکنم...

توی حمام از بالا به قطرههای آب روی آینه نگاه کردم. یک قطره و واقعیت و یک قطرهی دیگر در مجاز. شاید هم اصلاً نمیشود بگویم دو قطره بودند، قطرهی مجاز خودِ خودِ قطرهی واقعی بود کمی آنطرفتر. بله آنطرفتر. توی آینه که خودِ خودت را میبینی، حتی اگر بچسبی بهش باز هم یک فاصلهای میافتد بینتان. آن فاصله خیلی مهم است. فاصله را حفظ کنیم، حتی با خودِ خودِمان